Hangi köşesinden dönsem hayatın,
Kalbine verdiğim rahatsızlıktan özür diliyorum yazıyordu
her aşk birikintisinin ardında…
Saatler sürmüyordu hasretliğin ömür gamını tüketiyordu…

Hiçbir kelimen iyelik sıfatıyla bitmiyordu,
belli ki tadilat vardı yüreğinde,
belli ki güz geliyordu…
Tek ton, acıydı,
tek yön, ayrılık yazıyordu sokaklarında
ben cebimde çakıl taşlarıyla…
AĞLAYA
AĞLAYA…

Yolum?
Mayın tarlası
Esen?
Çöl fırtınası
Elimde kalan?
Üç beş çakıl taşı…

Dudaklarımı kuruttu bu sürgün ediliş,
bu gidiş gördüğüm son ufuktu,
sonrasında zaten hayat yoktu…

Kulak arkası edilen sözlerin içe yıkımı…
Şimdi bırakın kelepçeler sürsün hükmünü tutuk yanımın…
Sinemden demir alırken can, nefes ve aşk,
Ben acılarını devşireyim vurup giden saltanatımın…

Boğazıma kadar gömsün beni toprağa
Soğuk bir ölüm…
Ben sürünerek kıbleye doğru,
Alfabemde kalan son dört harfi
Yaramdan sızan kanla mezar taşıma işleyim…
Esip dağıtsın rüzgar kafirun kokusunu
ve cemaat maktulun kefenine bir lavanta iliştirsin…
Sebep sonuç aranmasın, şaibeli son denmesin,

Karanlık bir hüküm giydirilsin aşkıma
sonra kayıttan düşülsün…
Avucumda ki çakıl taşlarını bırakın kalsınlar…
Son deminde çelikten mengeneyle sıkıştırılan bir yüreğin
feryadı duyulsun,
ve salamın sonunda;
mezar taşımdaki isim okunsun…

geç kalmış kırkikindilerle düşsün toprağıma ilk yağmur…

SaLTaNaT BİRMART